Η Ιππική Δεξιοτεχνία (Dressage) είναι η συστηματική εκπαίδευση του αλόγου, ώστε να εκτελεί συγκεκριμένες κινήσεις με ακρίβεια, αρμονία, ισορροπία και υπακοή, σε πλήρη συνεργασία με τον αναβάτη.
Η λέξη Dressage προέρχεται από τα γαλλικά και σημαίνει «εκπαίδευση αλόγων». Έχει τις ρίζες της στον αρχαίο ελληνικό πόλεμο (περ. 350 π.Χ.) για την ανάπτυξη υπάκουων και ευκίνητων ίππων. Εξελίχθηκε σε μια υψηλή μορφή τέχνης κατά την ευρωπαϊκή Αναγέννηση του 16ου αιώνα και έγινε ολυμπιακό άθλημα το 1912, εστιάζοντας στην εκλεπτυσμένη συνεργασία, την αρμονία και την ακρίβεια που βλέπουμε σήμερα.
Αρχαίες Ρίζες και Κλασικά Θεμέλια
Ο Ξενοφών (περ. 430–355 π.Χ.), ο διακεκριμένος Αθηναίος ιστορικός, συγγραφέας, στρατιωτικός και σωκρατικός φιλόσοφος, γόνος εύπορης οικογένειας ιππέων, έγραψε το έργο «Περί Ιππικής», τονίζοντας ότι τα άλογα πρέπει να εκπαιδεύονται με κατανόηση και ευγένεια και όχι με βία, θέτοντας τις βάσεις για την Κλασική Ιππική Δεξιοτεχνία.
Ως πρακτικές του πολέμου εκείνης της εποχής αναπτύχθηκαν το Piaffe (τροχασμός επί τόπου) και το Capriole (άλμα και κλωτσιά στον αέρα), με σκοπό την ευελιξία στο πεδίο της μάχης, ιδίως σε συνθήκες μάχης σώμα με σώμα.
Η Αναγέννηση και η Τέχνη της Ιππασίας
Κατά τον 16ο και τον 17ο Αιώνα η Ιππική Δεξιοτεχνία μετατράπηκε σε μια σοφιστικέ μορφή τέχνης στις ευρωπαϊκές αυλές και τις ακαδημίες ιππασίας.
Το 1572 ιδρύθηκε στη Βιέννη η Ισπανική Σχολή Ιππασίας, που παραμένει πυλώνας των παραδόσεων της κλασικής εκπαίδευσης.
Ο «Πατέρας» της Σύγχρονης Ιππικής Δεξιοτεχνίας είναι ο κορυφαίος Γάλλος δάσκαλος ιππασίας François Robichon de La Guérinière (1688–1751), που έφερε επανάσταση στο άθλημα, εισάγοντας μεθόδους όπως το «shoulder-in» (ώμος μέσα).
Σύγχρονη Ανάπτυξη και Ανταγωνισμός
Η Ιππική Δεξιοτεχνία εντάχθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1912 στη Στοκχόλμη. Αρχικά, συμμετείχαν μόνο άνδρες αξιωματικοί του στρατού, ενώ από το 1952, στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι, επιτράπηκε η συμμετοχή πολιτών, ανδρών και γυναικών.
